DEZE WEEK #38 // Nieuwe tas & achtbaan van bloedsuikers

Wat zal ik eens zeggen over deze week? Er waren leuke dingen, maar ook wat flink rotte momenten. Lees je mee?

Nieuwe dingen

Soms ben ik iets zo zat dat ik op zoek ga naar iets nieuws. Dat kan werkelijk alles zijn, of het nu gaat om spullen of een situatie. De verandering moet er dan ook snel komen. Deze week waren het een paar materiële dingen. Mijn rugzak bijvoorbeeld, het grote ding dat ik al sinds de brugklas heb. Hij was niet echt stuk, maar hij had last van ouderdomskwaaltjes. Verkleuringen die er ondanks wassen niet uit gingen, losse steekjes, vergaan elastiek en een rits die soms moeilijk deed. Ik kon hem nog wel gebruiken, maar niet zonder het gevoel te hebben dat ik met een oud vod op mijn rug rondliep. Op de een of andere manier was ik begin deze week helemaal klaar met dat ding. Na ruim acht jaar kocht ik een nieuwe, ruime tas van The North Face. Precies genoeg vakjes, een leuk kleurtje en alle ruimte voor mijn spullen. Ik besloot meteen mijn waterfles te vervangen (de oude valt bijna uit elkaar) en ik verving wat slobbershirts uit mijn winterkast voor mooier passende exemplaren. Bam. Allemaal geregeld binnen anderhalf uur.

Pieken en dalen

Ik kan duizenden dingen bedenken die erger zijn dan het hebben van suikerziekte, maar deze week wilde het allemaal gewoon niet meewerken. Vanuit het niets schoten mijn bloedsuikers omhoog, om daar een hele lang tijd te blijven hangen. Steeds als ik dacht dat het nooit meer goed zou komen, begon het te dalen. En hoe. Van oneindig hoog naar oneindig laag binnen een half uur voelt verschrikkelijk. Het is heel lastig uit te leggen aan iemand die het nooit mee heeft gemaakt, maar lage bloedsuikers voelen alsof je lichaam het compleet heeft opgegeven, alsof je te zwak bent om nog maar iets te doen. Hoge bloedsuikers voelen eveneens belabberd, alleen net even op een andere manier. Zo’n snelle daling is min of meer een combinatie van beide narigheden. Deze week gebeurde dat natuurlijk toen ik niet thuis was en haast had, want zo werkt mijn lichaam blijkbaar. Als er nu eens een aanwijsbare, heldere oorzaak en oplossing was… Ik hoop op verbetering komende week, dit schiet absoluut niet op.

Lekker DIY’en

Komende week heb ik tentamen en ik ben daarvoor al aardig in de weer geweest. Leren is op zich geen ramp, maar ondanks al het werk dat ik verzet, voelt het aan het einde van de dag alsof ik alsnog niets bereikt heb. Wat voor mezelf goed werkt, is iets in elkaar zetten. Het is extra leuk om iets te vinden wat ik nog niet eerder heb gedaan. Ik besloot bijvoorbeeld om een spijkerbroek in te nemen. Ik heb er sowieso een hekel aan om prima kleding weg te doen en wat experimenteren kan geen kwaad. Gewapend met YouTube, naald en draad kan ik aardig wat uurtjes bezig zijn. Het kost wat tijd en gepruts, maar uiteindelijk voelt het vooral fijn om een spijkerbroek te dragen die je zelf op maat hebt gemaakt. Ik houd het overigens wel bij relatief kleine projecten, anders komt er van dat tentamen nooit iets terecht ;)

Liefs,

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.