DEZE WEEK #36 // Het normale leven weer van start & breiproject eindelijk af

Waar de vakantie nogal eens sloom en weinig interessant was, vloog deze week enorm snel voorbij. Van rust en regelmaat naar deadlines en lange dagen. Pfoe! Kijk je mee?

Monsterproject ten einde

Ergens vijf jaar geleden begon ik met een breiwerk. Niet dat ik intens sloom brei, maar ik had er tussendoor steeds geen zin in. Het is namelijk nogal een gigantische sjaal waarbij ik steeds met drie bollen wol tegelijk moest werken. Ondertussen verzon ik allemaal andere projecten om niet aan dit breiwerk verder te hoeven. Deze zomer besloot ik dat er geen beter moment was om ermee aan de slag te gaan. In een paar weken tijd breide ik twee meter erbij. Alleen, afgelopen zondag was ‘ie nog steeds niet af. Tijdens een soort breimarathon met een lading documentaires kwam het dan eindelijk goed. De sjaal is enorm breed, lang en warm, perfect voor een koukleum als ik. Buiten kan ik hem om mijn nek draaien, voor binnen is het een leuk dekentje voor over mijn schouders.

Weer van start

Toen ik weer bij het ziekenhuis naar binnen liep,  voelde het hoogstens drie tellen onwennig. Gek hoe al die weken vakantie totaal niets uitmaken als je daarna weer naar de vertrouwde collegezaal in het VUmc loopt. Het is misschien een tikje sentimenteel om te zeggen dat ik me er thuis voel, maar ik heb er inmiddels heel wat uurtjes doorgebracht. Zo ook deze week. Ik merkte wel dat ik helemaal niet meer gewend ben om zo lang achter elkaar stil te zitten. In veel van de pauzes zorgde ik ervoor dat ik een rondje kon lopen. Het begin van het nieuwe studiejaar bestond trouwens niet alleen uit zitten en luisteren. Dinsdag kreeg ik meteen een opdracht die de dag erna al af moest zijn. Echt rustig op gang komen was er niet bij met het doorploegen van wetenschappelijke artikelen. Ik moest deze week ook vrijwel iedere dag vroeg uit de veren. Dat leverde wel mooie uitzichten op.

Rotdag

Sommige dagen lijken vanaf het begin af aan al niets te worden. Toen ik woensdag vroeg opstond, onthulde het openen van mijn gordijnen een aardige regenbui. Gedurende het ontbijt werd het zo erg dat ik maar een poging deed om met mijn charmante regencape naar de bushalte te fietsen. Ik weet nu in ieder geval dat mijn linkerschoen en jas niet waterdicht zijn. Na wat wachten bleek de bus én die daarna niet op te komen dagen. Via een omweg liep ik nog meer vertraging op, waardoor ik nooit meer op tijd in het ziekenhuis kon zijn. Uiteindelijk bleek dat het daar toch al chaos was, want zowel patiënten als personeel hadden problemen op de weg. Een minpuntje was wel dat de controleafspraak bij de oogarts totaal niet nodig bleek. Nou ja, ik had daarna toch nog een afspraak bij de diabetesverpleegkundige. Die was vooral frustrerend in de zin van dat het niets goeds opleverde. In de middag ging ik verder met een opdracht die diezelfde avond moest worden ingeleverd. Slaaptekort en een concentratievermogen van precies 0 door de ochtend maakten het allemaal nogal onhandig. Het was erg fijn om ’s avonds in bed te liggen met de realisatie dat de dag eindelijk voorbij was. Die rottige dag, samen met de drukke, volle dagen daarvoor, maakten dat ik het niet voor elkaar kreeg om woensdag een artikel online te zetten. Helaas, volgende keer beter.

Liefs,

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.