Dokter op jacht

Bron Pixabay

Een bekend Engels spreekwoord luidt: “When all you have is a hammer, everything looks like a nail”. Ofwel, wanneer je een bepaald idee hebt, lijkt alles er ineens bij te passen. Laat dat nou eens typisch zijn voor mijn studie.

Voor mij in de bus zit een man. Ik heb hem wel vaker gezien en iedere keer gaat hij voor me zitten. De reden dat mij dat opvalt, is zijn hoofd. De achterkant daarvan lijkt net wat meer uit te steken dan ik als ‘normaal’ zou bestempelen. Is het iets geks of zijn zulke onbehaarde hoofden het bewijs dat het hoofd geen keurig ronde knikker is? Ik zit er in ieder geval wel steeds naar te kijken (misschien moet die man ook niet consequent voor me gaan zitten, ook vreemd). Want tja, het kan normaal anatomisch zijn, maar wie weet is het wel een gezwel waar je iets mee zou moeten. Bij het blok over oncologie liet een arts bizarre gezwellen zien waar mensen veel te lang mee doorliepen. Overigens waren dat wel overduidelijk bulten die simpelweg niet normaal konden zijn. Ik houd mezelf voor dat ik te veel nadenk over deze, waarschijnlijk perfect gewone, schedel van deze evenzo gewone busreiziger.

Toen ik net begonnen was met mijn studie, was het trouwens veel erger. Het allereerste blok omvatte onder andere dermatologie. Een specialisme waar je vrijwel nooit ingewikkeld hoeft te doen met scans en ander aanvullend onderzoek, aangezien de plek waar het probleem zit duidelijk te zien is. Een wandeling over straat voelt dan al bijna alsof je alle mogelijke diagnoses langs, voor en achter je ziet lopen. Is dat een muggenbult of toch een erythema migrans? Heeft die persoon doorsnee acne of dermatitis perioralis? Een wijnvlek of een schimmelinfectie? Ergens in de derde week van dat blok had ik al min of meer besloten dat ik me beter een beetje af kon sluiten voor dat soort zaken, anders draait mijn hoofd overuren.

Maar goed, stel nou dat ik daadwerkelijk iets zie wat niet goed kán zijn? Hoe zou ik dat aanpakken? Ik vind het namelijk niet kunnen als je een mogelijk schadelijke aandoening compleet negeert. Het maakt het ook niet veel makkelijker dat ik nog heel wat studiejaren te gaan heb voordat ik daadwerkelijk arts ben en diagnoses mag stellen. Ik hoop dan eigenlijk ook niet dat ik ooit in zo’n situatie verzeild raak. En toch, in het wild een diagnose stellen? Het klinkt best gaaf.

Liefs,

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.