Deze week #9 // Een rare week

Ik denk dat ik wel veilig kan zeggen dat dit een gekke week was. Het ene moment zag ik allemaal dingen die er niet waren (oeps) en daarna kreeg ik goed nieuws. Ondertussen voelde ik me helaas niet zo geweldig.

Bizarre ochtend

Dinsdagochtend was een rare ochtend. Ik droomde allemaal willekeurige dingen die met tentamen hadden te maken en tegelijkertijd zag de wereld er heel gek uit. Alles had roodgroene vlekken, alsof er kerstlampjes brandden, en ik herkende niets meer. In die droom ging mijn wekker af en die was ook al zo bizar. Op een gegeven moment dacht ik dacht ik FSH kon ruiken en dat ik meteen de functie daarvan moest kunnen noemen (hoezo ‘het tentamen achtervolgt me’?). Uiteindelijk besloot ik dat het niet FSH, maar oestradiol was. Dus. De plot twist hier komt van het feit dat ik gewoon wakker was en lag te trippen in een hele lage bloedsuiker. Mijn wekker was ook daadwerkelijk afgegaan en zo rolde ik veel te laat mijn bed uit. Op de een of andere manier kon ik succesvol ontbijt maken en mijn gehele veestapel van voedsel voorzien. Ik dacht nog even eraan om mijn ontbijt mee te nemen om het op de uni pas op te eten, maar toen kwam ik er dus achter dat mijn bloedsuiker 2.2 mmol/L was. Toch maar meteen eten. Op de faculteit was mijn bloedsuiker juist weer torenhoog. Ik ben best blij dat ik een glucosesensor krijg.

Die sensor dus

Speaking of een glucosesensor: diezelfde dag liep ik al met dat ding op mijn buik! Dinsdag was echt een aardig bizarre dag met allerlei uitersten. Ik heb al een artikel geschreven toen ik net mijn nieuwe sensor in gebruik had genomen en ik kan je vertellen dat mijn mening nog steeds erg positief is. Het is typisch een ding waarvan ik achteraf niet snap dat ik zonder heb geleefd. Niet dat ik inmiddels door heb waardoor mijn bloedsuikers compleet in de war zijn. Mijn beste theorie tot nu toe is dat iemand ongemerkt een apparaat in mijn lichaam heeft geïmplanteerd wat op willekeurige momenten glucose uit mijn bloed haalt of het juist terug in mijn bloed pompt. Dat zou wel verklaren waarom ik soms zonder resultaat eindeloos blijf eten bij een lage bloedsuiker of dat ik eindeloos insuline toedien bij een hoge. Wie weet dat ik over een paar weken een wat meer waarschijnlijk scenario kan bedenken.

Kou en narigheid

Het zal je hoogstwaarschijnlijk niet ontgaan zijn dat het buiten niet per se heel warm was deze week. Binnen trouwens ook niet, tenminste, niet bij mij thuis. In 1887 schaarde men isolatie vermoedelijk onder de noemer ‘rare moderne fratsen’. Net als bredere traptreden en deuren die hoog genoeg zijn om er niet gebukt onderdoor te moeten lopen. Goed, daar wilde ik het eigenlijk helemaal niet over hebben. Door de kou voelde ik mezelf in ieder geval alsof het niet meer mogelijk was om te functioneren. Misschien heb ik ook nog iets onder de leden, hopelijk niet zeg. Ik ging dagelijks tussen negen uur en half tien al naar bed, simpelweg omdat ik voor die tijd al doodmoe was. Overdag was mijn concentratie ver te zoeken. Ik zat met drie truien achter mijn laptopje te studeren, want vrijdag was er toch echt tentamen. Het goede nieuws is dat ik die gehaald heb (cijfer komt pas veel later helaas), alleen het slechte nieuws is dat ik me er nog steeds niet beter bij voel. Mag ik gewoon nu even een weekje vakantie en 20 °C? Dan functioneer ik vast een stuk beter. Winter is ook prima op zich, maar dit werkt niet.

Iets gemist?

Woensdag – Alles over mijn glucosesensor
VrijdagDingen die je kunt doen als je je belabberd voelt

Liefs,

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.