Update // Het ging niet zo best & goed nieuws!

Hey hey, leuk dat je er weer bent. Vandaag wilde ik even een update geven over iets waar ik het niet zo vaak, eigenlijk nooit, op mijn blog over heb. Ik ben nu eenmaal liever geen klager en zeurende narigheid is niet mijn favoriete onderwerp, maar het is wel een serieus probleem. Gelukkig is er ook goed nieuws, dus dat kan ik meteen delen. Lees je mee?

Wat er aan de hand is

Zoals je misschien wel weet, heb ik diabetes type 1. Daar had ik vrijwel nooit problemen mee. Het was een kwestie van consequent mijn bloedsuiker prikken, gekke waardes in de gaten houden en gaan met die banaan. Ergens anderhalf jaar geleden ging het geleidelijk aan steeds slechter. Ik kon prikken, insuline aanpassen en nadenken wat ik wilde, alleen het haalde compleet niets uit. Mijn bloedsuiker schommelde van superlaag naar onmeetbaar hoog en niets leek te helpen, hoe hard ik ook mijn best deed.

Een paar afwijkende cijfers klinken niet heel spannend. Ik merk het echter wel heel goed. Ik voel me niet alleen belabberd bij hoge of lage waardes, maar ook als het hard schommelt. Het is zo’n beetje het geval dat het op ieder moment van de dag óf hoog óf laag óf schommelend is, wat betekent dat ik daar niet per se gelukkiger van word. Hoofdpijn, concentratieproblemen, eetproblemen en complicaties en zo gaat het lijstje wel verder. Deze klachten worden eigenlijk alleen maar erger. Het is ook de reden dat ik mijn bijbaan bij de supermarkt op heb moeten zeggen. Het werk op zich ging prima, alleen de uren maakten het steeds wat onmogelijker.

Het goede nieuws

Ik begin dit stukje toch stiekem met wat minder goed nieuws uit het verleden. Wellicht kun je je het artikel over de Freestyle Libre (een sensor) en het vervolg herinneren. Een sensor is in ieder geval een handig hulpmiddel om niet alleen bij momentopnames de bloedsuiker te weten (zoals bij prikken), maar gewoon over de gehele dag. Het maakt namelijk nogal wat verschil of een suikerwaarde van 12,5 mmol/L een uurtje daarvoor 3,4 mmol/L of juist 26,3 mmol/L was. Met een grafiekje heb je daardoor meer inzicht. Het punt van de artikelen die ik eerder schreef is dat die sensor nog niet vergoed wordt en dat het er voor mij misschien helemaal niet in zou zitten. Te oud! Ja hoor, ‘tuurlijk.

MAAR. Donderdag mocht ik weer gezellig naar het ziekenhuis en daar had ik al mijn hoop op gezet. Zoals het nu gaat, lukt het simpelweg niet om normaal te leven, hoe hard ik mijn best ook doe. Twee uur later stond ik weer buiten met een recept voor een nieuw soort insuline (Fiasp, dat werkt binnen een paar minuten i.p.v. een halfuur) én een afspraak voor een sensor! YES. Ik zat met een gek glimlachje in de bus naar huis, sorry als je me gezien hebt, maar ik geloof dat ik er een goede reden voor had. Nu duurt het nog wel even voordat ik hem krijg, trouwens. Ik heb nu in ieder geval wel iets goeds om naar uit te kijken. Het is een andere sensor dan degene van die artikelen, maar dat is niet erg.

Ik zal natuurlijk weer nieuwe updates geven als ik het ding inmiddels heb. Tot die tijd moet ik het nog even uitzingen met de oude situatie, maar positiviteit ligt om de hoek.

Veel liefs,

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.