Weekoverzichten

Deze week #36 // Nieuwe pomp en hersenblokkade

Van vrijwel niets doen tot vol aan de bak, deze week was een flinke omschakeling. Lees je mee?

Zondag 3 september

De allerlaatste vakantiedag alweer! Niet dat ik dat oneindig verschrikkelijk vond, maar het betekent wel dat de tijd van even niet stressen over tentamens en geen vroege practica voorlopig weer voorbij is. Het was gelukkig wel lekker buiten, zodat ik uit mijn werk meteen een korte broek uit de kast kon vissen. Ik kon niet klagen.

Maandag 4 september

Voor het eerste college van dit studiejaar sprak ik met een vriendin af om samen te gaan lunchen. We hadden elkaar de hele vakantie niet gezien en dan is er een erg groot gat ontstaan waarover je elkaar moet updaten. Vlak voor college kwam ik nog meer mensen tegen en toen was het net alsof er nooit vakantie was geweest. Dat klinkt wel wat tragisch, bedenk ik me nu. Het was in ieder geval vertrouwd.

Dinsdag 5 september

Hm, er gebeurde niet zo bijster veel vandaag, naast het feit dat ik twee uurtjes naar school ging. Ook geen ramp. Daarom had ik wel genoeg tijd om mijn boek uit te lezen, The Miniaturist van Jessie Burton. Best gek om een Engelstalig boek te lezen over Nederlandse hoofdpersonen, maar het was wel een bijzonder verhaal. Grotendeels waargebeurd, trouwens.

Woensdag 6 september.

Er was genoeg te doen vanaf het moment dat mijn wekker vroeg afging. Snel naar de bus om vervolgens veel te vroeg aan te komen voor college, dat pas om 9 uur begon. Vier colleges verder was ik enorm blij dat het lunchtijd was, want mijn maag knorde zo hard dat vriendin G bijna dacht dat er iets aan de hand was. Eerlijk gezegd snap ik het nog steeds niet: je zit stil en maakt aantekeningen en toch kost het veel energie.

In de middag zat ik in de bieb, ging ik naar studiegroep en haalde ik mijn medewerkerspas van het VUmc op. Dat klinkt alsof ik stiekem al wel ben afgestudeerd, maar ik werk er nu als invaltutor én ik ga er naar school. Best apart. Fun fact: ongeveer anderhalf jaar geleden liep ik er ook stage. Volgens mij hoef ik alleen nog patiënt te worden van het ziekenhuis (hopelijk niet zeg) en dan is het rijtje wel compleet.

Donderdag 7 september

’s Ochtends kwam er iemand langs voor mijn nieuwe insulinepomp, yay! Ik heb dus diabetes type 1 en daarvoor heb ik een pomp in plaats van losse insulinepennen, maar die pomp heeft natuurlijk niet het eeuwige leven. Daarom heb ik een nieuw exemplaar die – als het goed is – een stuk beter werkt. Daar lijkt het tot nu toe wel op, alleen de afstandsbediening/meter heeft een touchscreen en ik kan daar niet zo best mee omgaan. Ik ben geen smartphone gewend en dit heeft er wel verdacht veel van weg. Er moet toch wel verbetering van mijn skills komen, want over een paar dagen stap ik echt over. To be continued…

Vrijdag 8 september

Ik probeerde de hele dag om iets van pathologie in me op te nemen. Na weet ik hoeveel interleukines en activatiecascades brandden de stoppen door. Dat wil zeggen: ik keek naar het boek en het boek keek terug. Ik had veel gepland vandaag en nog kwam ik niet verder dan een kwart hoofdstuk. Enorm frustrerend. Het was daarom helemaal niet erg dat het ’s avonds begon te regenen, dat werkt lekker ontspannend. Tijdschrift erbij en ondertussen luisteren hoe de druppels op het dak tikken. Ik viel prima in slaap.

Zaterdag 9 september

In de ochtend kwam ik doorweekt aan in het verzorgingstehuis en op de terugweg zag ik deze mooie bui in de verte. Compleet met onweer erbij. Hoewel ik in dit scenario het liefst weer met een tijdschrift en thee me op bed zou willen nestelen, begon pathologie van gisteren flink te knagen. En een opdracht. En twee online practica. Hm.

Ondertussen had ik ook nog milde ruzie met mijn nieuwe pomp. Ik was eigenwijs vrijdagavond, dus toen had ik de boel alvast maar aangesloten. De pomp is prima, maar de meter met touchscreen is niet mijn beste nieuwe vriend. Ik verlang terug naar echte knopjes. Zie je, een smartphone is niets voor mij.

Iets gemist?

Woensdag – De uitkomst van mijn vakantiedoelen
Vrijdag – Waarom ik voor mezelf de lat zo hoog leg

Medische uitsmijter

Bij vrijdag had ik het al over interleukines en je vraagt je vast af wat dat zijn. Geloof me, daar heb ik nu helemaal geen trek meer in (kort gezegd: het zijn signaalstoffen). Waar ik het wel over wil hebben, is iets wat ermee te maken heeft, namelijk het verschil tussen een infectie en een ontsteking. Een infectie vindt plaats als er ongewenste bacteriën, virussen of parasieten in je lichaam komen. Dat hoeft geen probleem te zijn, want in principe ruimt je afweersysteem die losse dingetje zo op. Pas als de ‘aanval’ groot is, kan er een ontsteking ontstaan: je lichaam probeert daarmee beschadigd geïnfecteerd weefsel te herstellen. Overigens hoeft een ontsteking niet gepaard te gaan met een infectie, een steriele ontsteking heet dat.

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s