Persoonlijk

Waarom ik de lat zo hoog leg

Bron Barn Images

Het komt regelmatig voor dat mensen mij vragen hoe het kan dat ik zoveel tegelijk doe. Dan bedoel ik niet multitasken, daar ben ik niet zo’n ster in, maar meer de planning van mijn dagelijks leven. Inderdaad, dat is nogal vol. Ik studeer, werk, blog, dans en ergens tussendoor slaap en eet ik. Ik kan het me daarom ook goed voorstellen dat je denkt: ‘Is dat niet wat veel?’. Daar wilde ik vandaag het een en ander over uitleggen.

Noodzaak

Als ik naar mijn weekeinden kijk, kan ik niet bepaald zeggen dat dat een periode van vrijheid is. Sterker nog, op zondagmiddag/-avond heb ik ongeveer hetzelfde gevoel als menigeen op vrijdagmiddag. Dat is wel volledig mijn keuze, trouwens. Ik doe op zaterdagochtend vrijwilligerswerk omdat ik dat gewoon heel leuk vind. Het is dus meer een hobby dan werk. Verder werk ik zaterdagavond en zondag in de supermarkt. Daarnaast werk ik sinds dit collegejaar als invaltutor. Daarvoor heb ik geen vaste dagen of uren, maar als ik nodig ben is dat toch minstens voor vier uur per week, tussen mijn studie door.

Allemaal geen ramp hoor, maar het is wel noodzaak. Studeren is nou eenmaal niet erg, ehm, goedkoop en ik heb besloten dat ik niet wil lenen. Aangezien ik mijn opleiding zelf betaal, moet er toch wel ergens geld vandaan komen. Ik ben niet opgegroeid met het idee dat geld gelukkig maakt, maar wel dat het nodig is om te sparen en om op je uitgaven te letten. Ik ben daarom erg slecht in geld uitgeven voor mezelf. Doordat ik zoveel werk en spaar, lukt rondkomen prima. Het probleem is alleen dat er nog grote uitgaven in het verschiet liggen, namelijk mijn rijbewijs (waar ik hopelijk over een jaar aan begin) en het zoeken van een eigen woonplek. Je zou mijn werk- en spaarregime dus wel spartaans kunnen noemen, maar er is zeker een reden voor.

Bron Lake District Walks

Mijn opleiding vult ook aardig wat uren in de week. Tenminste, ik houd me er wel goed mee bezig. Ik ga in principe naar alle colleges en ik begin na een tentamen meteen met het leren voor de volgende. In mijn vrije uurtjes zit ik met mijn neus in de boeken. Zelfs terwijl ik dit schrijf, ligt Robins Basic Pathology naast me te wachten. Ik wil namelijk graag al mijn tentamens in één keer halen, want een van mijn angsten (dit klinkt ineens wel heel zwaar, bedenk ik me nu) is dat ik vertraging oploop in mijn opleiding, bijvoorbeeld door wachttijd voor de coschappen. Geneeskunde op zich duurt lang genoeg. Dan bestaat er ook nog de druk van mijn cv. Om te solliciteren bij een opleidingsplaats voor specialisatie, worden soms torenhoge eisen gesteld. Het komt immers geregeld voor dat er twintig sollicitanten zijn voor één plekje. Dat is voor mij een belangrijke reden geweest om dit semester mee te doen aan een extra programma. Begrijp me niet verkeerd, ik doe dat ook omdat het me oprecht leuk lijkt.

Eigen keuzes

Dat is misschien wel een dingetje: ik vind veel dingen leuk. Daarom dans ik na elf jaar nog steeds trouw iedere week, schenk ik koffie in het verzorgingstehuis, stop ik veel tijd in mijn studie, probeer ik dagelijks een half uur te sporten en werk ik aan het artikel dat je nu leest. Die dingen zijn totaal niet verplicht en ik zou met alles kunnen stoppen als ik dat zou willen. Alleen, dan blijven er alleen de hoognodige dingen over, namelijk school en werk. Ik heb het dan liever drukker door allemaal fijne activiteiten aan mijn leven toe te voegen. Het betekent echter niet dat ik tegen al het leuks en de extra activiteiten ‘ja’ tegen zeg. Als ik nu nog iets extra’s erbij zou moeten doen, denk ik niet dat ik daar veel vrolijker van zou worden.

Op deze manier leg ik de lat hoog voor mezelf. Te hoog? Domme keuzes? Misschien. Aan de ene kant daag ik mezelf graag uit. Gek genoeg presteer ik beter in licht stressvolle periodes dan bijvoorbeeld in de vrijheid van de vakantie. Sterker nog, als ik niets te doen heb, voel ik me minder goed. Ik zal altijd een persoon blijven die nieuwe bezigheden zoekt. Lang stilzitten lukt simpelweg niet. Ontspannen een film kijken? Nope. Er zit natuurlijk wel een nadeel aan deze situatie. Met een volgepropt week is het lastig om een sociaal leven te hebben. Met een groepje iets doen of spontaan met iemand afspreken zit er vaak niet in. Met ver van tevoren vrij vragen en gaten in mijn rooster valt er gelukkig nog wel wat te regelen.

Mijn leven komt waarschijnlijk enorm vol over als je het een tijdje uit zou proberen. Want o ja, ik ben ook nog chronisch ziek. Om eerlijk te zijn denk ik niet dat de Iris van pakweg drie, vier jaar geleden dit zo vanzelfsprekend zou vinden. Maar goed, wat ik nog wel even wil onderstrepen, is dat dit allemaal wel mijn eigen keuzes zijn. Dat scheelt ook wel als ik zo nu en dan aan het knoeien ben met het schaarse goedje genaamd Tijd.

Weet je, uiteindelijk komt het wel goed.

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s