Leef ik nog?

Zoals je wel of niet weet, ben ik inmiddels al een aantal dagen bezig met mijn stage in het ziekenhuis. Dat houdt onder andere in dat ik meeloop met verpleegkundigen, maar óók dat ik bijzonder vroeg op moet staan. Heb ik dat tot nu toe overleefd (spoiler: ja) en hoe gaat het? Bonus: een aantal tips om een gek slaapritme aan te kunnen.

Ik had van tevoren al bedacht dat ik het beste erg vroeg kon gaan slapen, want ik heb mijn slaap altijd hard nodig. Half vijf eruit, dus half negen erin. Dat leek me mooi genoeg om niet doodmoe op te staan. Inmiddels weet ik dat het uit bed komen zelf eigenlijk best meevalt. Natuurlijk heb ik standaard een minuut de gedachte ‘Waarom deed ik dit ook alweer?’, maar verder heb ik er niet enorm veel moeite mee. Zelfs in de bus, op het station of in de trein kan ik prima wakker blijven. Gewoon even staren en de zon op zien komen is toch een manier om aan rust te komen.

Ondanks dat het opstaan best soepel gaat, heb ik wel een aantal maatregelen genomen om de reis van bed naar bushalte lekker makkelijk te laten verlopen. De avond van tevoren zet ik alles klaar: een stapeltje kleding, mijn tas, lunch en ontbijt. In de ochtend hoef ik me dus eigenlijk alleen aan te kleden en te eten. Verder hoeft er weinig te gebeuren. Qua ontbijt vind ik het lekker om een bakje yoghurt met muesli of havermout en rozijnen neer te zetten. Snuf kaneel en zoetstof erdoor en het kan met lepel en deksel en al de koelkast in. De volgende ochtend hoeven er dan alleen nog stukjes appel door.

Na dat riedeltje, begint de stage. Ik vind het tot nu toe erg leuk, hoewel ik vanzelfsprekend nog niet zoveel kan. Alles wat betreft medicatie, drains, katheters en wondverzorging mag alleen gedaan worden door de verpleegkundigen of de artsen. Het was daarom een beetje zoeken in hoe ik toch wat kan doen. Ik kijk nu veel mee en daarnaast verschoon ik bijvoorbeeld bedden, breng ik spullen van A naar B en kan ik wassen/aankleden, hoewel dat nog weinig nodig was. O ja, ik mag ook controles doen. Best simpel, gewoon bloeddruk, pols, saturatie, temperatuur en ademhaling controleren en vragen naar eventuele bijzonderheden qua ontlasting en andere zaken.

Ergens aan het einde van de dag wordt het toch zwaar. Vlak voordat ik naar huis ga, merk ik al dat ik minder helder ben. In de trein en bus wordt ik echt moe. Ik ben steeds bang dat ik in slaap donder en weet ik veel waar terecht kom. Nou ja, tot nu toe kom ik wel thuis. En hoe. Het liefst zou ik meteen mijn bed induiken, ook al is 18.00 uur toch wat aan de vroege kant. In plaats daarvan probeer ik nog even wakker te blijven om te eten en te werken aan het verslag, maar dan wil ik toch echt pitten. En dan begint het verhaal weer opnieuw. Veel vrije tijd is er niet, maar dat is wel oké. Nog een tip: investeren in slaap is ook goed besteedde vrije tijd!

Welterusten :)

x Iris


Bron afbeelding

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s