Overig

Glucosesensor ~ Nieuw ding in mijn arm + boos

Sinds afgelopen woensdag is de hoeveelheid plastic in mijn lichaam toegenomen en ik ben er nu al megablij mee. Twee weken vrij voor mijn vingers, want ik kan mijn bloedsuiker gewoon scannen. Mocht je je afvragen waar dit over gaat en waarom ik zo ontzettend enthousiast ben, lees dan snel verder. 

Even wat achtergrondinformatie voordat ik mijn uitleg begin: ik heb dus diabetes type 1 sinds mijn negende. Daarvoor heb ik al een insulinepomp (insuline brengt je bloedglucose omlaag) en een glucosemeter. Met dat laatste ben ik wel even zoet op een dag, want ik prik iets van 6-10 keer gaatjes in mijn vingers om dat felbegeerde drupje bloed te krijgen. Op zich vind ik het geen ramp, maar even eerlijk: eelt hoort toch onder op je voeten en niet aan de zijkant van je vingertoppen?

Daar komt mijn blijdschap kijken, want ik kon via het ziekenhuis twee weken een glucosesensor (FreeStyle Libre) proberen. Het is eigenlijk heel simpel: je schiet de elektrode in je arm en die scan je vervolgens als je je glucose wilt meten. Dat kan gewoon door kleding heen, alleen een dikke jas werkt niet. Er komt geen bloed bij kijken en de elektrode blijft twee weken zitten. Dat scheelt toch 84 tot 140 keer prikken. Bovendien onthoudt de sensor acht uur aan gehaltes, dus wanneer ik hem scan, zie ik meteen een mooi grafiekje van de afgelopen uren. Aangezien ondanks hard werken mijn bloedglucose gemiddeld schrikbarend hoog is, kan ik er nu eindelijk achter komen wat er door de dag heen gebeurt, tussen de normale meetmomenten door.

Als je nu denkt dat die elektrode een of ander gek ding is dat onder je huid moet worden geïmplanteerd tijdens een uren durende operatie, geen zorgen, dat is dus ook niet zo, pfieuw. Onder de huid zit alleen een soort metalen ‘haar’ (dat is de elektrode) en erboven een stukje plastic met chip ter grootte van een euromunt. Ik heb geprobeerd om daar een duidelijke foto van te maken, maar hij zit op de achterkant van mijn linker bovenarm en ik ben niet zo lenig :)

Nou goed, de komende twee weken hoef ik dus geen gaatjes in mijn vingers te boren. Daarna? Helaas weer wel. Dat is eigenlijk het enige nadeel van dit ‘experiment’, want ik heb maar één elektrode gekregen. Op zich kan ik gewoon online een elektrode bestellen en weer twee weken voort. Het probleem? Zestig euro, exclusief verzendkosten. Iedere twee weken. Te duur voor de verzekeraar, zogenaamd. Warempel in heel Europa wordt het vergoed, behalve in Nederland. En dat, lieve mensen, maakt mij boos. Iets waar een mens beter van wordt, kun je niet krijgen ‘omdat de therapeutische betrouwbaarheid en toegevoegde waarde niet voldoende is aangetoond’. Tuurlijk joh. Excusez-moi dat deze blije boodschap eindigt in deze narigheid. Toch is het goed om te weten dat dit zo werkt. Met een beetje mazzel wordt het over een jaar of twee, drie, vier (deels) vergoed. Nog ‘even’. Nu maar hopen dat ik ondertussen mijn bloedsuiker omlaag kan krijgen.

Ondertussen ga ik genieten van deze twee weken en scan ik er vrolijk op los. Fijn weekend allemaal :)

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s