Weekoverzichten

Deze week #12 ~ Stress en duim bijna weg

Ik geloof niet dat ik deze week mijn volledige concentratievermogen bezat.

Zondag 19 maart

Het was druk op mijn werk en ik hakte bijna mijn duim eraf, wat gek genoeg zonder problemen afliep. Nou ja, er zat wel een gekke tremor in mijn duim (een tremor? uitleg onderaan) en zowel collega als ik schrokken nogal. Ik zat daarna gelukkig niet meer met ‘Op een onbewoond eiland’ in mijn hoofd, waar ik ook nog steeds erg dankbaar voor ben.

’s Avonds at ik de meest verwarrende vegetarische worstjes ooit. Ze smaakten een beetje als uitgebakken spekjes (als ik het me goed herinner) en ze zagen er bijna hetzelfde uit als de wortels die ik erbij at. Vleesvervangers zijn niet verkeerd, alleen ik kan me niet heugen dat iets daadwerkelijk smaakte zoals waar het naar zou moeten smaken.

Maandag 20 maart

De gang naar school werd lichtelijk bemoeilijkt door de winderigheid. De afstand van de collegezaal in het ziekenhuis en de medische faculteit was ook geen pretje. Ik mag eigenlijk niet klagen, want het is hoogstens 500 meter, maar in Canada hebben sommige universiteiten ondergrondse tunnels tussen de campus en de studentenwoningen, iets soortgelijks mag ook best in Nederland komen. Nou ja, hier ligt geen manshoge laag sneeuw en het wordt doorgaans niet echt -20 °C.

’s Avonds gaf ik de melkjunkies weer de fles en de jongedame wil zo graag zuipen, dat ze na het legen van de fles aan mijn neus begon te zuigen. Het ademhalen ging een tikje lastig, maar ik vond Valérie wel inventief. Meestal pakt ze mijn duim namelijk (die vinger is gewoon niet veilig geloof ik).

Dinsdag 21 maart

Tijdens het ECG-practicum mochten we onder andere oefenen met een echoapparaat op de a. carotis communis, de halsslagader. Best bijzonder om die zo in beeld te zien. Het scheelt ook wel dat het een makkelijk zichtbaar ding is, van echo’s van de buik kan ik niet veel zinnigs maken, behalve constateren dat iemand wel of niet zwanger is.

Op de terugweg liet ik bloedprikken en dat was het wel zo’n beetje. Om het hele proces van het uitstellen van leren hier uit te diepen, is ook weer zo wat. De zon scheen wel even, dus ik trok er even op uit met mijn camera. Wel vijf hele minuten. Bij deze foto keek ik niet eens naar wat ik deed, maar ik ben er best tevreden mee. Ik houd heel erg van aparte lichtval en schaduwen. Het is zo net alsof er grillig gevormde monsters achter de blaadjes van de hyacinten zitten.

Woensdag 22 maart

Ik was de hele ochtend vrij en tegelijkertijd moest ik vrij lang naar school, van drie uur ’s middags tot half negen ’s avonds. Nu had ik het plan om de ochtend en de tijd tussen anatomie en EHO (anderhalf uur) goed te benutten, maar dit was iets te enthousiast gedacht. De ochtend ging goed hoor, maar tijdens en na anatomie verdween iedere vorm van hersencapaciteit. Gelukkig had ik in de ochtend nog het een en ander voorbereid, waardoor ik op de automatische piloot antwoorden kon geven. Hopelijk heeft niemand doorgehad dat ik eigenlijk met ogen open half zat te slapen.

Donderdag 23 maart

Oké… Stress! Ik had een practicum met instaptoets (als je die toets niet haalt, word je eruit geknikkerd en het practicum is wel min of meer verplicht) en ik had er allemaal nare verhalen over gehoord. Verder heb ik een tentamen, een theorietoets van EHO én het praktijkexamen van EHO in het vooruitzicht. Bovendien kreeg ik een herinnering gestuurd voor het oefenen van de STAT, een serie praktische toetsen over lichamelijk onderzoek, een anamnese afnemen en klinisch redeneren (a.k.a. diagnosedetective spelen). Dat laatste schijnt niet ontzettend ingewikkeld te zijn, maar ik moet het natuurlijk wel voorbereiden, ook al duurt het nog twee maanden.

Vrijdag 24 maart

Stress rees vandaag de pan uit. Naast het leren wat ik moest doen, had ik ook nog een presentatie om te geven en een pakketje dat uiterlijk zaterdagochtend op de bus moest en ik had geen passende doos ervoor. Tussen studiegroep en college door wilde ik graag leren, maar ik moest ook nog een vaccinatie halen en toen bedacht ik me dat ik mijn rooster niet bij me had om een nieuwe afspraak te maken. Vervolgens bedacht ik me dat ik mijn pomp én meter uit moet lezen voordat ik woensdag naar de internist en diabetesverpleegkundige ga en dat ik het liefst diezelfde dag naar de bibliotheek wil omdat dat tijd bespaart qua leren (ik ben volgende week zo goed als helemaal vrij, zaterdag tentamen), alleen ik heb mijn boek nog niet uit. Echter, in het weekend moet ik voornamelijk werken en erg veel uurtjes blijven er dan niet over. Met mensen afspreken lijkt me trouwens ook leuk, sociaal doen in het lerende kluizenaarsbestaan is echter erg lastig. Tijdens college draaide mijn hersenen op volle toeren, zonder dat het over het onderwerp van de colleges zelf ging. Er borrelde ook iets van hoofdpijn op. Het kaartje van zaterdag over concentratie en flow vond ik ineens een persoonlijke belediging (nee, ik kan niet eens 20 minuten nemen om daarin te komen).

Thuis schreef ik alles van me af in het artikel van vrijdag, dat ik zonder doorlezen online zette. Het resultaat illustreert in ieder geval goed hoe mentale blûh voelt en het is volgens mij best herkenbaar. En chaotisch/weird, wellicht net zoals de alinea hierboven realiseer ik me nu.

Zaterdag 25 maart

Wegens een verandering in de stand van de planeten mijn rooster werkt ik niet ’s ochtends en ’s avonds, maar ’s ochtends en ’s middags. Omdat het in supermarkten op zaterdagmiddag nogal druk is en het weer richting BBQ gaat, was ik bang dat het vreselijk onhoudbaar druk zou zijn. Ik ging dus met lichte tegenzin en stress (hello darkness, my old friend…) van vrijwilligerswerk ’s ochtends naar huis. Nee, ik ging niet naar huis, want ik moest alsnog dat pakketje bij het postkantoor afleveren, mijn OV-kaart opladen en tandenstokers halen want anders krijg ik niet genoeg splinters in mijn mond. De zon scheen, maar ik moest snel melk ronddelen en zelf eten, zodat ik met steenkoude handen en voeten weer dezelfde weg terug kon fietsen naar mijn andere werk. Dat viel ontzettend… Mee. Het was gewoon prima te doen. Druk wel, onmogelijk niet. Op de terugweg fietste ik lekker in de zon, ik had een leuk liedje in mijn hoofd en ik hoefde die avond niet weg. Als ik één minpuntje mag noemen: keelontsteking. Keer numero 183.

Oh well.

Iets gemist?

Woensdag deelde ik het een en ander over hoe simpele hoofdpijn ineens vreselijk lijkt
Vrijdag schreef ik over mentale blûh, iets waar iedereen wel eens last van heeft

Fancy medisch woord van de week

Die tremor dus. Dit woord wordt vrij veel gebruikt en het betekent dat iets trilt. Iemand met een hersenbeschadiging kan bijvoorbeeld last hebben van een tremor in zijn hand.

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s