Deze week #11 ~ Allemaal onverwachte dingen

Een week met heerlijk weer, afspreken met leuke mensen en bijna bestolen worden. Saai was het in ieder geval niet.

Zondag 12 maart

Een dag vrij zijn is heerlijk, zeker als het lekker weer is en je leuke dingen op de planning hebt staan. Ik ging lunchen met mijn vriend. Het restaurant ligt in een andere plaats en we wisten wel dat het een stuk fietsen was, alleen het bleek vanaf mijn huis toch bijna een uur en een kwartier te zijn. Enkele reis. Nou ja, het zonnetje maakte het prima te doen en tijdens het fietsen kun je ook prima kletsen, dus het was zeker een gezellige dag. Helaas konden we niet erg lang genieten van de dag, want we hadden beide een stapel dingen te doen voor school. Daar was ik dan ook tot ’s avonds laat mee bezig, maar goed, het was dan tenminste gebeurd.

Maandag 13 maart

Permanent slaaptekort, weehooo! In werkelijkheid slaap ik prima lang genoeg, alleen dat uit zichzelf niet echt. Zonlicht helpt nogal, dus ik hoop op lente-/zomerachtige verschijnselen. In de collegezaal was het dak echter compleet, plus de bovenliggende verdiepingen, waardoor ik bij de lunch weer met liefde mijn hoofd op het tafeltje wilde plaatsen, hetgeen ik toch een beetje asociaal vond voor vriendin en lunchgenoot J. Die voorbereidingen van de dag ervoor had ik natuurlijk niet voor niets gedaan, want ik was deze week de voorzitter voor studiegroep. Dat ging gelukkig allemaal goed en toen stond ik even later in het zonnetje op de bus te wachten. Achteraf helemaal geen verkeerde dag.

Dinsdag 14 maart

Vier colleges achter elkaar is best intensief en dat manifesteerde zich in oneindige honger. Vreemd.

In de middag haalde ik het laatste deel van Harry Potter op bij de bieb en ik moet toch even kwijt dat ik de voorkanten van deze boeken bijzonder lelijk vind. Ondertussen baal ik er ook van dat ik bijna klaar ben met de serie. Mocht iemand aanraders hebben wat betreft boeken, ik hoor het graag!

Woensdag 15 maart

Ik was de hele dag vrij, op de avond na, want die was bestemd voor EHO. Ik kwam precies op tijd aan met de bus om nog gezellig te kunnen kletsen, de les zelf was nuttig, toen ik klaar was hoefde ik slechts twee minuten te wachten op de bus, de aansluiting met de andere bus was perfect en mijn fietszadel was niet natgeregend. Tot zover alleen maar goede dingen. De gekkigheid kwam aan het licht toen ik mijn fiets uit het rek haalde. Iemand had namelijk geprobeerd om mijn voorwiel te stelen. Het spatbord was losgehaald en de voorvork was eraf gedraaid. De enige verbinding tussen het frame en het wiel was de rem. Kijk, als ik mijn fiets nou in hartje Amsterdam had staan, dan was het nog niet eens heel raar geweest. Echter, ik woon in een niet zo grote plaats en mijn fiets stond direct naast een drukke weg in een platte omgeving, waardoor het echt wel opvalt als je iets probeert te stelen en zomaar wegrennen en verdwijnen kan dan ook niet. Dus, daar zat ik dan, in het donker mijn fiets te repareren. Volgens mij is het me nog helemaal gelukt ook, maar bizar en stom vond ik het wel.

Donderdag 16 maart

Van tevoren had ik besloten dat ik op deze vrije dag lekker mijn gang mocht gaan. Ik wilde zeker nog wel leren, maar ik hoefde van mezelf niet per se op de tijd te letten. Vervolgens dacht ik vol overtuiging dat het net zeven uur ’s ochtends was geweest; in werkelijkheid was het 08.28 uur. Oeps. Eerst voerde ik Finn, daarna maakte ik snel ontbijt voor mezelf want ik kreeg toch wel trek.

Aan het begin van de middag besloot ik even bij de schapen langs te gaan. Eenmaal buiten besloot ik ineens om even in het schuurtje te kijken, ook al waren alle schapen in de wei. Godzijdank dat ik dat deed, want ik vond binnen een zeer verzwakt lammetje dat al minstens 12 uur zonder moeder daar moet hebben gelegen. Snel biest gemaakt en gevoerd, de moeder erbij gezocht en ze apart gezet. Ik had er een hard hoofd in, want het lammetje was niet veel meer dan een plat pannenkoekje met botjes. Twee uur later gaf ik de volgende fles en die ging er moeiteloos helemaal in en ze leek er weer een stuk normaler uit te zien. Van het leren is er niet veel gekomen, maar wat ben ik blij dat ik het op tijd zag.

Vrijdag 17 maart

De kleine dame, inmiddels Valérie genoemd, is de nacht goed doorgekomen en ze zag er opgewekt uit. Haar moeder heeft inmiddels ook wel door dat het haar kind is, wat ook erg fijn is. Ik kon dus met een gerust hart naar studiegroep en college. Tussen die twee zaken sloot ik mezelf op in de bibliotheek, want dat leren moest nog steeds wel gebeuren.

Zaterdag 18 maart

Ik ging wat drinken met een vriendin die al een tijdje terug jarig is geweest en dat moest nog eens gevierd worden. Uiteindelijk hebben we heel lang gekletst en zijn we heel wat winkels afgelopen, zonder eigenlijk iets te kopen. Ik ben wel op zoek naar bijvoorbeeld sportkleding, maar ik kon gewoon niet echt iets vinden. Nou ja, het was in ieder geval een geslaagde middag, ondanks de regen.

Iets gemist?

Woensdag wijdde ik een heel artikel aan alles waar ik zin in heb
Vrijdag legde ik onder andere uit waarom je blij moet zijn dat je voorouders fruit aten

Fancy medisch woord van de week

Een summatiegalop is niet iets met paarden, maar hoort toch echt thuis in de geneeskunde. Het is niet echt een verschijnsel dat je wil horen, want het betekent doorgaans dat er iets mis is. Normaal gesproken bestaat een hartslag uit twee geluiden, het bekende ‘lub-dub’ of ‘boem-boem’, in welke taal je het ook wilt. Het kan ook zijn dat er een derde of zelfs vierde toon bij zit. Dat klinkt een beetje als een galopperend paard, vandaar de naam.

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s