Deze week #7 ~ Fototrauma, sneeuw en lammetjes

 

deze-week-7-fototrauma-sneeuw-en-lammetjes

Daar ben ik weer! En jij ook ^^ !

sneeuw

Zondag 12 februari

Zo gek, ik slaap nooit uit en ik lig op vrije ochtenden gewoon te genieten van de warmte van mijn geliefde bed, bleek het ineens negen uur te zijn. Voor iemand die altijd voor acht uur opstaat, is dat nogal een schok. Een uur van de dag, woesj, weg. Ik had daardoor de hele dag het gevoel dat ik mijn tekort aan tijd in moest halen en jaste er in korte tijd lekker veel leerstof doorheen. Ook niet verkeerd. ’s Avonds kon ik rustig lezen, lakte ik mijn nagels (voor het eerst sinds een half jaar) en ik was weer tevreden. De sneeuw was ook totaal niet verkeerd.

blauwe-nagellak-da

Maandag 13 februari

Vanaf het moment dat ik de collegezaal betrad, kreeg ik exploderende hoofdpijn. Niet iets waar ik op zat te wachten na een goede nachtrust en een vrije dag. Gedrogeerd door paracetamol volgde ik de colleges over medicatie slechts half, oh, the irony. Studiegroep was door de wisseling van semester lekker vroeg afgelopen, waardoor ik een keer niet in het holst van de nacht thuis kwam.

frambozenmasker-van-der-hoog

Dinsdag 14 februari

Ik stond op, deed een heleboel dingen achter elkaar en toen was het avond, ook al voelde het alsof ik nog heel wat uren in de dag over had. De grootste oorzaak was dat ik alles van vandaag niet als nuttig of per se leuk voelden. Meer dingen die toch moesten gebeuren, zoals naar het gemeentehuis, insuline halen en pasfoto’s laten maken. Met dat laatste ben ik eerlijk gezegd wel blij, want op mijn oude ID-kaart staat er bijzonder lelijke foto met een evenzo bijzonder verhaal erbij. Storytime! Ik ging toen naar de fotograaf en deed keurig mijn haar achter mijn oren en dergelijke en ik wist dat je met een glimlach erop mocht staan, dus ik lachte een beetje. De fotograaf zei dat ik wel wat meer mocht lachen en dat deed ik, waarop hij een beetje raar keek en me mededeelde ‘dat ik dan maar beter helemaal niet kon lachen’. Toen ik de uiteindelijke foto kreeg (ik mocht niet eens kiezen), zag ik een persoon die vaag op mij leek met plukken haar die overal naartoe staken en een blik alsof mijn ziel zojuist door de flitser eruit was gerukt. Zie hier, een trauma werd geboren. Ik kan niet wachten tot ik mijn nieuwe kaart heb. Om het te vieren (zo erg is het dus), smeerde ik een frambozenmasker van Dokter van der Hoog op en mijn huid werd daar heerlijk zacht van.

megamooie-zonsondergang

Woensdag 15 februari

Ik had voor het eerst EHO – dat is een soort uitgebreide variant van EHBO – en ik vond het erg leuk. Het helpt ook wel dat het een kortetermijnding is: nog zeven lessen en ik moet het al kunnen. Ten opzichte van een studie van ongeveer 73 jaar is dat wel even fijn. Het was wel erg laat, EHO is ’s avonds, daardoor liep ik terug richting de bus op een zeer verlaten en leeg tijdstip. Thuis kon ik eigenlijk meteen slapen, maar ik moest nog leren en mijn bloedsuiker deed gekke dingen, dus ik lag helaas pas om kwart voor elf in bed.

Donderdag 16 februari

Wekker om zes uur, nooo… Afgelopen avond was toch best laat daarvoor. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ik schrok van een boom en mezelf afvroeg waarom een paaltje ineens pootjes had. Ik was dan ook verbaasd dat het me ’s middags nog lukte om het een en ander voor elkaar te krijgen. In de avond daarentegen was het maar goed dat ik naar dansles ging, anders was ik om zes uur al gaan slapen.

hallo-daar

Vrijdag 17 februari

Half zeven opstaan voelde bijna als uitslapen. Ik had ook een beetje langer kunnen slapen dan normaal, want ik kwam er op school achter dat studiegroep een half uur was doorgeschoven. Nou ja, dan weet ik dat alvast voor volgende week. Ik was ook redelijk vroeg thuis en daarom vond ik dat ik een uurtje vrij mocht nemen van het eeuwigdurende leren. Het licht was lekker helder, dus ik pakte mijn camera erbij en fotografeerde onder andere mijn ontplofte haardos.

Zaterdag 18 februari

Ik vond dit een topdag. Vrijwilligerswerk ’s ochtends was top, het weer was lekker, ik was ’s middags productief bezig, mijn bloedsuikers deden relatief normaal (mag ook in de krant), de zon scheen EN er was een lammetje geboren en hij is te schattig voor woorden. Ik heb nog geen foto van hem, maar geloof me. Iedere keer als ik lammetjes zie voel ik me een klein kind.

Iets gemist?

Woensdag beantwoorde ik grote en minder grote levensvragen
Vrijdag schreef ik over hoe rampen zullen gebeuren als ik een smartphone zou nemen

Fancy medisch woord van de week

Klaar voor een tongbreker? Komt ‘ie: parasympathicomimeticum. Laat het eerst maar even bezinken. Wees gerust, het lukt praktisch niemand om het in één keer goed te zeggen. Een parasympathicomimeticum is een medicijn dat iets in het parasympathische zenuwstelsel stimuleert. Je hebt grofweg twee soorten zenuwstelsel, sympathisch en parasympathisch dus. De eerste is voor ‘fight or flight’, oftewel voor wanneer je actief bent. Je hartslag gaat erdoor omhoog, je wordt alerter en je skeletspieren worden gestimuleerd. Het parasympathische zenuwstelsel is voor ‘rest and digest’, wat wil zeggen dat dat stelsel actief is wanneer je zelf inactief bent. Dit stelsel zorgt voor bijvoorbeeld de vertering.

See ya!

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s