Overig

Puzzeldokter

puzzelarts

Nu ik langzamerhand meer weer over wat een arts allemaal doet, vraag ik me steeds meer af hoe ik dat ooit zelf ga leren. Daar heb ik gelukkig nog wel even de tijd voor. Het leek me leuk om eens te vertellen over dat een ogenschijnlijk simpel consult helemaal niet zo simpel is.

Vanaf het moment dat je de spreekkamer binnengeroepen wordt, zijn er al redelijk wat dingen waar rekening mee is gehouden. Doorgaans stelt de arts zich bijvoorbeeld niet voor met alleen diens voornaam. Vervolgens ga je zitten en doe je je verhaal. De dokter luistert en laat als het goed is ook merken dat hij of zij dat doet. De hele tijd op een beeldscherm of in een dossier kijken kan dus niet, maar aantekeningen maken is ook wel handig, evenals de patiënt aankijken. Lastig. Wat ik in het begin ook wel opvallend vond, is dat je geen ‘oké’ mag zeggen. Voor de meeste mensen zal dat simpele woordje niet zoveel betekenis hebben, maar vooral door oudere mensen wordt het meestal niet gewaardeerd. ‘Oké’ is min of meer een afkorting voor ‘het is in orde’ en als iemand naar een zorgverlener gaat, is er doorgaans juist iets niet in orde. Wat kun je dan wel zeggen? Dingen als ‘dat begrijp ik’, ‘ja’ (met mate) of iets als knikken en hummen. In eerste instantie in ieder geval niet te veel, want je moet het verhaal ook weer niet onderbreken.

Een stap later in deze puzzel komt het vragen stellen. Want ja, het is lastig om van een verhaal een diagnose te kunnen maken. Extra informatie is dan erg welkom. Ten minste, relevante informatie. Daarom moet een arts gericht vragen gaan stellen. Het liefst niet te veel, dat is voor de patiënt niet leuk, maar wel genoeg om conclusies uit te trekken. Aan het vragen stellen zijn ook wat richtlijnen/regels gebonden. Als je bijvoorbeeld twee vragen achter elkaar stelt, dan beantwoordt je patiënt meestal alleen de laatste. Nog zoiets: stel dat je vraagt ‘Wat voor soort pijn is het? Stekend, zeurend, kloppend…?’, dan kiezen de meeste mensen uit de opties die gegeven zijn, ook al zit het eigenlijke antwoord er niet tussen.

In deze fase van het consult is het ook belangrijk om ervoor te zorgen dat de patiënt zich genoeg op zijn gemak voelt om te zeggen wat er aan de hand is, zonder dat hij of zij een half uur aan één stuk doorpraat. Eveneens zijn er hiervoor een aantal trucjes. Achterover leunen nodigt de ander uit om te praten, terwijl voorover zitten met de ellebogen op tafel laat zien dat je zelf iets wilt zeggen. Met open een gesloten vragen is een soortgelijk effect te bereiken, hoewel het een beetje lastig is als je soms eigenlijk alleen maar gesloten vragen kunt verzinnen bij een gesloten patiënt.

Met een beetje mazzel zijn de puzzelstukjes op hun plaats gevallen en is er sprake van een diagnose. Misschien moeten er dan nog medicatie worden voorgeschreven. Dat is evengoed niet simpel. Ieder medicijn heeft een eindeloze lijst bijwerkingen en sommige medicijnen gaan niet samen. Stel je dan eens voor dat je dan een patiënt met meerdere aandoeningen, een paar allergieën en een hele berg pillen voor je hebt. Tsja. Zelfs paracetamol kan dan een uitdaging zijn.

Waarschijnlijk heb ik alleen nog maar een paar aspecten van de medische puzzel besproken. Pfoe. Artsen zijn medisch detectives.

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s