Weekoverzichten

Deze week #49 ~ In de spotlights, omvallen en slapen

deze-week-49-in-de-spotlights-omvallen-en-slapen

Hoe het precies komt weet ik niet, maar afgelopen week was nogal energierovend. Daarom vond ik ook dat ‘slapen’ in de titel moest, want dat heb ik met veel liefde gedaan. Bijna ook overdag op school (oeps). Maar goed. Verder was mijn Sinterklaaservaring nogal vreemd, weet ik zeker dat cijfers echt niet mijn ding zijn én mijn kwart konijn is weg.

Zondag 4 december

Mijn algemene gemoedstoestand was moeheid. Jep, dat is het wel. Toen ik thuis kwam van een dag werken, heb ik niet veel anders gedaan dan avondeten naar binnen werken, wat schooldingen, douchen en mezelf op bed lanceren. Ik lag dan ook zo ontzettend lekker dat ik geen idee had ik welke houding ik het liefst in slaap wilde vallen. Vreselijk.

Maandag 5 december

Ik had geen enkele plan voor Sinterklaas en deed dan ook niets anders dan normaal. Totdat ik ineens een chocoladeletter van een vriendin kreeg. Als chocoholic word ik daar erg blij van. Snoep is niet mijn ding, chocolade juist wel. Koekjes ook. Taart. Waar was ik ook alweer gebleven? Sinterklaas. O ja. Bij studiegroep aan het einde van de middag kwam er ineens een ‘Sint’ binnen, met z’n baard op half zeven en een mijter die dubbelgeklapt naar achter hing. Helemaal geen probleem, van p-waarden, chi-kwadraattoetsen en standaarddeviaties werd ik toch niet blij. Het hielp ook niet mee dat ik me niet lekker voelde. Ik heb thuis dan ook helemaal niets meer gedaan en dat was het. Lekker spannend tot nu toe zeg, dit overzicht.

lampje

’s Avonds deed ik maar wat lampjes aan, zo leek het wat gezelliger.

Dinsdag 6 december

College om negen uur ’s ochtends en gewoon gaan: goed bezig! De zaal was wel wat, eh, karig bezet. De onderwerpen waren gelukkig totaal niet ingewikkeld, zelfs heel boeiend. Er kwam ook geen formule aan te pas. Laat ik het verband tussen die twee zaken vooral niet onderzoeken. Maar goed, het ging over fraude en plagiaat, gevolgd door een patiëntcollege. Voor mijn gevoel nuttige dingen, want ze staan dichter bij de praktijk. Ik zal nooit een fulltime wetenschapper kunnen zijn, veel te veel gedoe met cijfers, regels, analyse en andere frutsels.

Na thuiskomst en een broodnodige lunch (die niet uit brood bestond, dat terzijde (wist je trouwens dat paarse spruitjes veel meer naar boter smaken dan gewone spruitjes? ik at ze namelijk naast elkaar en vond het heel vreemd (wel lekker trouwens))), plantte ik mezelf achter mijn laptop voor wat overleg wat betreft het mini-onderzoek dit blok en ik keek de docu ‘Emma wil leven’. Ik had het even uitgesteld in verband met vorig tentamen, maar jeetje, wat is het leven een onbegrijpelijk geheel. Ter compensatie goot ik drieënhalve megabekers thee naar binnen, anders komt mijn innerlijke theemonster niet aan zijn trekken en ik moest toch wat.

Woensdag 7 december

Met studiegenoot V werkte ik aan ons onderzoek over het verband tussen het eten van verzadigd vet en zelfwaardering (dat al over een week af moet zijn, help). SPSS, het gevreesde programma voor data-analyse, is mij nog steeds min of meer een raadsel. Nou ja, ik snap wel hoe de dingen werken die ik moet weten, maar dat is het dan ook. Ik haal ook steeds dingen door elkaar. H0 verwerpen bij p>0,05 of p<0,05? Lang leve mijn grote vriend Internet. Helaas heb ik daar niet zoveel aan als de dag van het tentamen is aangebroken. Hm. Ik hoop op verbetering.

Donderdag 8 december

Uit een kort zelfonderzoek bleek dat het helemaal niet moeilijk is om de aandacht op jezelf te vestigen. Ik ging naar huis na een practicum dat met het onderzoek te maken heeft en nam een groot vel papier mee voor de poster die we moeten maken. Papier opgerold, onder m’n arm en gaan. Wist ik veel dat mensen dan naar je staren en zich bijna hardop afvragen wat je van plan bent. Zo’n velletje papier kan blijkbaar veel teweeg brengen. Nu is in de bus, zeker als je je een beetje verveelt, alles wel min of meer boeiend. Ik zat een keer ’s ochtends tijdens de spits tegenover een man die iets aan het tekenen was. Bijna de hele voorkant van de bus keek over zijn schouder mee naar wat hij aan het doen was waar ik totaal niet aan meedeed. Ik weet nog steeds niet wat hij aan het tekenen was.

Thuis borg ik mijn papiertje veilig op, voordat de halve wereld op de stoep staat om te vragen wat ik ermee van plan ben. Daarna ging ik naar dansles, waar ik erachter kwam dat ik vreemd in elkaar zit. Ik zit nu tien jaar op dansen en de meeste dingen gaan me goed af, maar bij de meest simpele, langzame draai val ik gewoon om. Waarna groepsgenoot E omvalt van het lachen. Het is trouwens voor de eindpositie, dus op het moment dat het publiek zou kunnen gaan klappen. Zie je het voor je: negen mensen die in positie staan en twee die er lachend op de grond voor liggen. Ik kan een beetje op spitzen lopen, pas de bourree alle kanten op (zo nodig met drie draaien), de grond aanraken zonder mijn knieën te buigen, maar een simpele draai is toch echt te hoog gegrepen.

Vrijdag 9 december

De dag begon heel relaxt. ’s Ochtends rustig aan doen, om tien uur pas richting uni, twee uur alweer thuis en de hele middag voor mezelf. Ik was ook heel blij dat ik komende zondag vrij zou zijn. Nou, niet dus. Ik keek nog even op mijn rooster en ik bleek de zondag erna pas vrij te zijn. Domper. Nou ja, geen ramp verder. Ik vind werken niet zo erg, alleen ik dacht extra tijd te hebben voor het onderzoek. Komt wel goed.

’s Avonds was ik vooral moe en ik dacht dan ook een recept te zien voor roergebakken groenten met veren en rijst. Na een wazige verwarring van een paar minuten had ik pas door dat het om vis en rijst ging. De rest van de avond  hield ik me bezig met de vraag of veren eten wel of niet vegetarisch is. Aan de ene kant hoeft het dier niet gedood te worden, maar je eet er wel een onderdeel van. Je snapt wel dat ik moe was.

Zaterdag 10 december

mistige-dag

Ik keek uit het raam en realiseerde me dat mijn kwart konijn niet terug aan het staren was. Zou hij opgegeten zijn? Winterslaap? Vreemd. Ik hoop op het laatste, maar ik mis serieus een beetje het ongemakkelijke gestaar van het beestje. Verder gebeurde er niet zo veel boeiends op zaterdag. Het was grijs. Kleine wereld.

Fancy medisch woord/feitje van de week

Deze keer een woord én een weetje, gewoon omdat ze bij elkaar passen en over het verschijnsel bestaan veel misverstanden. Oké, stel, iemands buik ligt open: kunnen de darmen er dan zo uit, à la horrorfilm? Nope! Daar komt het woord mesenterium aan te pas. Dat is het vlies in de buikholte waar alle buikorganen aan vast liggen. Hoe het precies zit, ga ik hier niet uitleggen, maar de darmen zitten gewoon vast aan de achterkant van de buikholte. In de meeste ziekenhuisseries of horrorfilms zie je dat het allemaal los ligt. Dat zou enorm onhandig zijn, want als je dat twee keer springt zitten je darmen in de knoop. Ook niet best

Artikelen van afgelopen week

Woensdag: over de vreemde wezens genaamd busreizigers
Vrijdag: nog op zoek naar simpele DIY’s voor Kerst?

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s