De 5 soorten mensen in de bus

daar-gaat-ie-dan

Na mijn lijstjes over de soorten mensen in de examenzaal en de soorten mensen in de collegezaal, was ik even bang dat ik niet meer van zulke opsommingen kon maken. Totdat ik me bedacht dat ik doordeweeks best wel veel tijd doorbreng in de bus. Gelukkig zijn daar ook veel typetjes te vinden die weer in een artikel gebundeld mogen worden. Love it.

De bankhanger

Deze persoon zal zich waarschijnlijk op andere locaties ook wel zo gedragen, alleen in de bus of waar dan ook in het OV, valt het best wel op. Als de bus leeg is, is de bankhanger het best te herkennen. Onderuit gezakt, zak chips (liefst iets wat heel sterk ruikt, zodat je als omstander extra hard haalt dat je geen lunch hebt en het al twee uur ’s middags is) en muziek hard. Zelfs een hoofdtelefoon of oortjes helpen niet, het volume staat gewoon op 100%. Ik heb dan ook een theorie dat bankhangers zodanig slechthorend zijn dat ze niet merken dat er andere reizigers zijn. Want tja, ze kijken ondertussen een serie op hun telefoon, een aflevering die dikwijls zo grappig is dat ze ineens moeten lachen. Als je een heel erg geval treft, planten ze hun voeten op de stoel tegenover hen. Een klassieke (lees: niet te redden) bankhanger voelt zich daarom ook niet op z’n gemak in een volle bus. Hun grootste angst: een staanplaats.

Het sociale (?) dier

Welke bus? Het sociale dier gaat gewoon door met al diens sociale bezigheden, of dat nu handig is of niet. Een andere locatie betekent toch écht niet dat je je daaraan aan moet passen? Ik maakte een paar weken terug een telefonische discussie mee die over zaken ging waarvan ik geen deel uit wil maken. Iets met vreemdgaan, zwanger raken en jaloezie. De persoon in kwestie begon ook bijna te schreeuwen. Bellen, kletsen of hardop reageren op iets grappigs kan mijns inziens wel, zolang je het niet al te hard doet. Enne, sommige onderwerpen kunnen beter buiten de bus blijven.

De busleek

Er zijn best veel mensen die bijna dagelijks met de bus naar hun werk of school gaan. Sommigen kiezen alleen het OV in speciale gevallen en weer een andere groep gaat voor het eerst. Het is aan de ene kant best grappig, maar anderzijds ook heel sneu om deze mensen te zien aanmodderen. Zo vertelde ik een paar weken terug over de man die met een autoband de bus in wilde. Nou, hij had ook wat problemen die in deze categorie vallen. Ten eerste liep hij vanaf het bushokje pas richting de bus als deze al bijna voorbij was. Dit gebeurde hem twee keer, waarna hij aan mij vroeg of die bus niet bij de desbetreffende halte stopte. Ik dacht eerst dat hij steeds keek welke bus het was en vervolgens besloot dat hij een andere moest nemen, maar dat was dus niet zo. Ik legde hem uit dat je je hand uit moet steken, ruim voordat de bus er is. Anders kan de chauffeur natuurlijk niet meer remmen.

Een ander voorbeeld hiervan zijn mensen die niet weten in welke bus ze zitten/waar die stopt/waar ze heen gaan, terwijl er op zich zoiets is als 9292 of gewoon het kaartje bij de bushalte. Nog beter: de tekst en het cijfer op de voorkant, zijkant én achterkant van de bus, die geven ook heel veel informatie. Wat meer onderzoek had dit soort busleek een woedeaanval bespaard toen hij/zij nog niet snapte dat ze in een snelbus zaten, die dus niet stopt waar de leek dat wilde.

Nog een laatste, die ik ook heel grappig vind: ouderen die voor het eerst sinds tijden weer met de bus gaan. Ze houden hun OV-kaart overal, behalve op de plek waar een sticker op zit met de boodschap dat je hem daar moet houden. O, o… Gelukkig zegt de chauffeur het wel altijd, anders zou het wel heel awkward lang duren.

Het gezelligheidsdier

Niet te verwarren met het sociale dier. Het gezelligheidsdier begint namelijk een gesprek. In de bus is dit heel zeldzaam. Best gek eigenlijk, je zit een vaak vrij lange periode met allemaal mensen en niemand begint willekeurig een gesprek. Behalve het gezelligheidsdier. Ik ben best jaloers op ze, want ik durf zelf eigenlijk niet zomaar met iemand te praten. Terwijl ik het zelf doorgaans wél leuk vind om met een onbekend persoon te kletsen. Het gezelligheidsdier is ook heel zeldzaam, de laatste keer dat ik een gesprek tussen twee vreemden zag ontstaan was iets van drie weken geleden.

De onzichtbare

Echt onzichtbaar zijn ze niet, maar dat willen ze wel zijn. Interactie met de omgeving gebeurt zo goed als niet. Ze zitten naast het raam en planten hun tas naast zich op de stoel. Ondertussen observeren ze vrijwel uitsluitend hun telefoon of de buitenwereld. Wanneer er een nieuwe lading reizigers naar binnen gaat, hoopt de onzichtbare dat niemand naast hem of haar komt zitten. Dramatisch moment: als er iemand naast zit die de weg naar het gangpad blokkeert, want hoe ga je zonder te veel woorden (liefst helemaal zonder) en zonder ongemakkelijke aanraking erlangs? Totaal het tegenovergestelde van het gezelligheidsdier dus.

Het stomme is dat ik mezelf heel erg herken in de laatste. Iets minder overdreven, dat wel, want ik heb alleen de overdreven gevallen gekozen (die ik allemaal trouwens wel in deze vorm heb gespot, echt waar). Ik vind het eigenlijk best slecht van mezelf. Nu haal ik wel steeds mijn tas van de stoel naast me als ik denk dat iemand wil zitten, niet alleen als iemand het vraagt. Een soort van verbetering.

Heb jij nog toevoegingen? Herken je jezelf of iemand anders in deze typetjes? Let me know!

x Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s