Over oorbellen

over-oorbellen

Vorige week besloot ik na een half jaar eens andere oorbellen in te doen. Een half jaar, hehe, oeps? Ik heb ze tussendoor wel schoongemaakt hoor, geen zorgen. Tijdens het uitzoeken van mijn oorbellencollectie kwam ik mijn allereerste paar oorbellen tegen en toen moest ik terugdenken aan het hele gedoe voor een paar gaatjes. Best een verhaal.

Poging #1

Mijn allereerste paar gaatjes, ik heb eigenlijk geen idee hoe lang geleden dat was. Volgens mij was ik net vier, ouder in ieder geval niet. Ik kan me vaag herinneren dat ik bij de juwelier zat en dat mijn moeder vertelde dat het best wel pijnlijk is, terwijl het uiteindelijk meeviel. Even later liep ik met mijn lieveheersbeestjesoorbellen de winkel uit. Tot zover geen problemen.

Een onbekende tijd daarna, in groep 1, speelde ik buiten op het klimrek. Wat er toen precies gebeurde weet ik ook niet (het is al een wonder dat ik me iets kan herinneren van voor vorige week :p), maar ik kwam met mijn oor tegen het klimrek aan en ik verloor een oorbel. Dat vond ik werkelijk vreselijk, want ik had net nieuwe oorbellen die ik heel mooi vond. Volgens mij heb ik een hele tijd gezocht ernaar, tevergeefs. Ik kreeg even later nieuwe oorbellen, hetzelfde model in een andere kleur. Nog niet echt blij, maar oké.

lonely-earring

Ik heb die eenzame oorbel trouwens nog steeds, geen idee wanneer ik hem moet dragen, maar je weet maar nooit. Ik heb ook een plant.

Wat ik op dat moment niet doorhad, was dat mijn oor min of meer ingescheurd was. De oorbel was eruit gerukt en dat zag er niet mooi uit. Ik moest het gaatje dicht laten groeien en aangezien ik niet slechts één oorbel in wilde, groeide het andere gaatje automatisch ook dicht.

Poging #2

In groep 8 liet ik voor de tweede keer gaatjes schieten. Dit keer wilde de boel niet echt genezen. Een jaar daarvoor had kreeg ik suikerziekte en daardoor kunnen wondjes slecht helen, hetgeen bij mij dus het geval is. Ik deed dagelijks een lading alcohol op mijn oren, draaide regelmatig de oorbellen, in de hoop dat het goed zou gaan. Gelukkig ging het al snel wat beter.

Totdat ik naar de orthodontist moest. Voor de röntgenfoto’s moesten mijn oorbellen uit en eenmaal thuis kreeg ik ze echt niet meer in. Mijn oorlelletjes waren gigantisch ontstoken en daar viel niets meer aan te beginnen. Mijn oorbellen konden opgeborgen worden en de gaatjes groeiden weer dicht.

Poging #3

Het weer dicht laten groeien van de gaatjes vond ik helemaal niets. Ik wilde gewoon graag oorbellen, zeker nu ik het twee keer eerder heb ‘ervaren’. De twee problemen waren hierbij 1) dat ik nog steeds naar de ortho moest en misschien nog foto’s moest laten maken en 2) ik had natuurlijk nog steeds suikerziekte (zou grappig zijn als dat niet meer het geval was). Bijna twee jaar geleden, ik weet het nog goed, het was voorjaarsvakantie, ging ik met mijn moeder naar het tuincentrum en op de terugweg besloten we spontaan om naar de juwelier te gaan voor de derde poging. Ik was er erg blij mee.

Dat het niet probleemloos zou gaan, had ik wel verwacht. Daarom ging ik een jaar door met alcohol, draaien, nog meer alcohol, extra goed de gaatjes en oorbellen schoonmaken, had ik al iets gezegd over alcohol? Toen ging de boel ontsteken. En nog een keer. En nog een keer. Ik had inmiddels al een paar maanden gaatjes en na zes weken hoort het volledig genezen te zijn. Ik had nog ergens antibioticacrème liggen en dat voegde ik al snel toe aan mijn oorbellenroutine. Ik zou het absoluut niet aan anderen aan willen raden om zo lang door te gaan, maar dit was mijn keuze.

Na anderhalf jaar lang prutsen kon ik eindelijk zeggen dat mijn oren zo goed als normaal deden. De gaatjes waren zoals ze hoorden te zijn, zonder dat het random ging bloeden of begon te ontsteken. Nu durf ik dit amper te zeggen, want bijna twee jaar later verdenk ik nog steeds ieder vreemd gevoel in mijn oren. Het belangrijkste: ik heb oorbellen.

Meer metaal

Ik droom toch wel van nog een paar gaatjes in mijn oren. Dat lijkt me mooi staan: grotere oorbellen in het eerste gaatje en kleinere daarnaast. Een helixpiercing bovenin mijn linkeroor is ook iets wat me aanspreekt. Of een septumpiercing, zo eentje in je neus. Laat ik dat maar niet doen, voordat je het weet verschijnt daar over tig jaar weer een artikel over hier op m’n blog :)

Advertenties

5 thoughts on “Over oorbellen

  1. Een spreekwoord zegt: ‘wie mooi wil zijn moet pijn lijden’. Ik vraag me bij dit soort verhalen af waarom je het jezelf aandoet…. Zonder oorbellen ben je ook mooi!

    Like

    • Ik begrijp je reactie. Het gaat mij niet per se om mooi zijn, het is eerder dat ik het tegendeel wilde bewijzen. Het is me na drie pogingen dan toch gelukt, zo zie ik het.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s