Weekoverzichten

This was week 37 ~ X-benen, broek scheurt en konijnenwissel

this-was-week-37-x-benen-broek-scheurt-en-konijnenwissel

Lees verder als je alles over mijn leven wilt weten #stalkstalk.

Zondag 11 september

Op sommige dagen kom je ineens tot een aantal conclusies, zo ook vandaag. Punt één merkte ik eigenlijk zaterdag al, alleen met helder daglicht zag ik dat het echt zo was: X-benen. Sinds ruim een jaar probeer ik zeer regelmatig de split te oefenen en daarvoor doe ik altijd wat rekoefeningen, waarna ik kijk hoever ik kom. Het vele proberen wierp zijn vruchten af: ik hoefde vaak nog maar een paar centimeter tot de grond. Alleen, terwijl je in de split ‘hangt’, buigen je knieën door. Blijkbaar kan die buiging ook blijvend zijn. Ik stap denk ik over op de spagaat.

Punt numero twee had ook iets met benen te maken. Op de terugweg van mijn werk merkte ik dat mijn broek gescheurd was. Niet heel ernstig nog, er zat alleen een gat aan de binnenkant van mijn bovenbeen, maar ik geloof dat mijn oudste broek toch echt te oud was (vijf jaar, best netjes). Omdat ik het destijds een fijne broek vond, nam ik er nog een en ik ben bang dat die binnenkort ook scheurt. Dilemma: wanneer moet ik hem dan dragen totdat het zover is?

Maandag 12 september

Ontdekking van de week: drie uur tussenuur vliegt zo voorbij als je gaat leren. Ik vond mezelf zelfs enorm productief. Wat een beetje minder was, was dat het brandalarm in de bieb om de haverklap steeds heel even afging. Na het leren was mijn concentratie helaas volledig weg, het had plaatsgemaakt voor hoofdpijn. Toen ik klaar was, wilde ik dan ook zo snel mogelijk naar huis, het wilde niet meer. De bus was helaas gloeiend heet vanbinnen en ik werd weer ineens enorm duizelig. Het trok wel vrij snel weg, gelukkig, maar toch.

tomaat

De tweede tomaat van de moestuintjesactie – na een half jaar. Beter dan niets, toch?

Dinsdag 13 september

De laatste twee boeken van voorlopig kwamen binnen, onder andere een interessant ogend boek over diagnostiek. Ik werd er wel ontzettend hypochondrisch van. Onder iedere simpele klacht, zoals duizeligheid, buikpijn en hoofdpijn, stonden de meest dramatische verklaringen en ziekten. Ik heb het boek snel dichtgeslagen.

Ik wisselde ook nog mijn twee konijnen om. Aangezien Sir Nicholas nog niet gecastreerd kan worden, moet Lady Florence in een ander hok wachten tot ze eindelijk samen kunnen zijn (sad love story…). Het idee achter de wissel was dat ze aan elkaars geur konden wennen en ik geloof dat het wel gelukt is. Sir Nicholas begon als een gek zijn koppie overal tegenaan te wrijven en toen Lady Florence aan het einde van de dag weer terug mocht, snapte ze er geen hout van. Ze vond het volgens mij vooral heel jammer dat ze weer in haar kleinere hok moest. Het hok van Sir Nicholas heeft een bovenverdieping en Lady Florence vond dat zo mooi dat ze de hele dag de trap op en af sprong. Ze zijn allebei inmiddels behoorlijk gewend, tenminste, alleen aan mij. Als ik ze optil is het goed, maar wanneer iemand anders ze heeft opgepakt, zijn ze de rest van de dag schuw.

Woensdag 14 september

shirt-voorkant

Ik bewerkte nog een shirt met bleek en ik was niet geheel tevreden over het resultaat. De achterkant heeft een soort galaxypatroon, maar de voorkant is iets minder. Na ongeveer drie keer opnieuw proberen (in het begin had ik ook nog de verkeerde verhouding bleek en water gebruikt) denk ik dat ik het nu goed vind.

Donderdag 15 september

Pfft, op die warmte had ik niet meer gerekend. Op de uni ging het nog, het fysiologielokaal is vrij koel, maar dansen ’s avonds was nogal een belevenis. Ik liep de danszaal in en zwom er weer uit geloof ik.

Vrijdag 16 september

herfst1

Dichteschoenenweer… Normaal gesproken probeer ik zo lang mogelijk slippers of sandalen te dragen, maar de collegezaal is koud en pegelvoetjes zijn niet zo leuk. Tussen de ongeveer 33 kruispinnen die het bushokje hebben geannexeerd (echt waar, ik heb ze laatst geteld), wachtte ik op de bus. Die kwam vijf minuten te laat aan en nog was ik vrij vroeg op de plaats van bestemming. Ik snap geen hout van OV. Ik was in ieder geval niet te laat, wat erg fijn is als je voor het eerst een presentatie moet geven voor een groep mensen die je nauwelijks nog kent. Het ging in ieder geval best goed.

Zaterdag 17 september

Dat mijn bloedsuiker na een avondje werken omlaag gaat is op zich geen oud nieuws, maar toen ik thuis in de spiegel keek, zaten er rond mijn ogen donkergrijze kringen en was de rest van mijn gezicht egaal wit. Ik vond het eigenlijk er nog best grappig uitzien, aangezien ik bij een hypo toch niet helder na kan denken :) Het was ook niet enorm ernstig hoor, ik had toch genoeg te eten in de buurt.

Fancy medisch woord van de week

Het woord van vorige week vond ik vooral mooi, deze is juist heel raar. Tenminste, dat komt doordat ik het Engelse woord gewend ben en Nederlands is nu eenmaal minder (bijvoorbeeld: het Engelse ‘bumblebee’ -> klinkt lief en schattig; het Nederlandse ‘hommel’ -> ik weiger). Maar goed, het woord is palperen en het komt van ‘palpate’, wat ‘betasten’ betekent. Nu klinkt het niet zo lekker als je zegt dat een arts zijn/haar patiënten betast, maar palperen is het voelen aan bijvoorbeeld de buik van de patiënt. Je weet wel, met dat ‘doet het meer pijn als ik indruk of loslaat’-gebeuren. Op die manier krijgt de arts een beeld van hoe organen of botten voelen, zonder dat er meteen een scan of iets dergelijks gemaakt moet worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s