Overig

Verdwijnen

Verdwijnen

Het lijkt me heerlijk om soms even van de aardbodem te verdwijnen. Om alles uit je handen te laten vallen en weg te gaan van het normale dagelijkse leven. Weg van de dingen die je slechter laten voelen, weg van verplichtingen. Waar ik dan heen zou gaan?

Ik zou het wel weten. Een huisje in een rustig bosgebied waar geen mens te bekennen is. De zon schijnt, of niet, zolang het maar niet regent of hard waait. Als je ’s avonds in bed ligt, is er geen verkeer dat je wakker houdt. Kwakende kikkers en roepende uilen in de verte laten je langzaam in slaap. De volgende ochtend kun je op tijd opstaan, maar het hoeft niet. Niets hoeft eigenlijk. Je kunt alles doen waar je zin in hebt.

Het enige wat je niet kan, is kopjes stuk laten vallen. Opmerkingen maken die bot overkomen, ook al bedoelde je het niet zo. Vergeten om iets te doen, ondanks de stapels briefjes en reminders die je voor jezelf achter had gelaten. Dat kan in die wereld allemaal niet, dus je hoeft er niet over na te denken.

Wat je wel kunt doen, is alleen in een hoekje zitten. Verdrietig zijn zonder dat anderen daarover gaan vragen. Alle gordijnen dichttrekken als de zon schijnt.

Even verdwijnen, niet bestaan: niet voor jezelf, niet voor een ander.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s