Overig

’s Avonds fietsen

CIMG3347

Een paar berichten geleden schreef ik over mijn geluksmomenten. Eén daarvan is ’s avonds door het donker naar huis fietsen. Pas was het weer zover, maar toen kwam ik erachter dat door het donker fietsen helemaal niet praktisch is.

Het begon al goed bij de voordeur. Ik deed alvast het licht aan (anders is het zo’n gedoe om je sleutel ook maar in de buurt van het slot te krijgen) en meteen werd ik overvallen door een horde muggen, motten en weet ik veel wat voor lichtliefhebbende beestjes. Wat al helemaal leuk was, was die ene keer dat ik per ongeluk mijn mond open deed. Onvergetelijk.

Eenmaal in de garage kon de zoektocht naar mijn fiets weer van start gaan. Meestal hebben mijn schenen hem snel gevonden, maar toen moesten de voor- en achterlichten nog aan. Bovendien zat mijn sleutel nog niet in het slot en moest mijn tas nog op het rekje achterop. Misschien denk je dat het een goed plan is om het licht in de garage aan te doen, maar geloof me, het zoeken naar het lichtknopje duurt vele malen langer.

Tijdens het fietsen was vooral het eerste deel nogal een probleem. Hier in de weg zijn er namelijk nauwelijks straatlantaarns. Ze staan voor ieder huis, maar daar heb ik niets aan, aangezien de lichten van het huis zelf doorgaans goed zicht bieden. Het gebrek aan licht zou niet zo erg zijn als weg egaal was. Voordat ik het doorhad, maakte mijn voorwiel een vreemde slinger. Daarnaast bleek het plastic tasje in de berm toch een kat te zijn.

Het stuk daarna is een weg die halverwege ineens lantaarns heeft (‘U verlaat Niemandsland’). Deze weg werd die avond, zoals gebruikelijk, druk bezocht door auto’s. Heel fijn dat ze hun koplampen aandoen, maar ik zag niets meer na die felle lichten in mijn ogen te hebben gekregen.

Op de terugweg was (en is) er iets eigenaardigs met diezelfde weg. In het gedeelte zonder lantaarns (‘Welkom in Niemandsland’) liepen er ineens allemaal mensen. Mensen zonder fluorescerend hesje of lampjes, welteverstaan. Of ze hadden zelf wel licht, maar hun hond/kat/wombat die ze uitlieten natuurlijk niet. Op het laatste moment verschenen er twee glimmende oogjes. Ik kon het beest wel ontwijken, maar toch.

Over beesten gesproken, zodra het thuis donker werd, begon de kerkuil weer te roepen. Niet echt gezellig ‘oehoe’, maar meer een niet te vermijden geschreeuw. Volgens mij weet onze uil niet dat dat je geruisloos op muizen af moet vliegen, in plaats van het huidige “Muis, MUIS? Kom nou! Ik heb honger! Mui-huis!” Dit is niet heel erg, maar vorig jaar zat hier een dier, gedoopt tot Het Beest (ik heb nooit gezegd dat ik creatief ben). Die, hoe zal ik het zeggen, gilde een soort van. Gelukkig was dat in de zomer, dus het was korter donker, ofwel korter gegil.

De laatste fase van het fietsen in het donker, is ook erg onhandig. Ik knoopte, zoals altijd, mijn tas bij dansles vast aan het rek, anders valt ‘ie van mijn fiets. In de donkere garage moest ik het weer los zien te maken. Vanzelfsprekend deed ik daarvoor niet mijn handschoenen uit (te koud), dus dat duurde weer even.

Het lijkt nu waarschijnlijk alsof ik ineens een hekel heb gekregen aan fietsen in het donker, maar ik vind het nog steeds heerlijk.

Fijn weekend!

Advertenties

2 thoughts on “’s Avonds fietsen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s